Waarom ontwikkeling van kinderen….

kinderenWaarom is de ontwikkeling van alle kinderen zo belangrijk? Op het moment dat iemand deze vraag stelt, begrijpt de persoon in kwestie niet wat ontwikkeling voor iedereen betekent.

Ik zie vaders en moeders vechten voor hun kinderen die speciale aandacht nodig hebben, om deze ontwikkeling mogelijk te maken. Het is eigenlijk te gek voor woorden. Dit omdat zij bezig moeten zijn met de verzorging van hun kinderen in plaats van te moeten vechten om hun kinderen in deze maatschappij tot hun recht te laten komen.

Het kabinet en de tweede kamer schrijft voor dat je mee moet doen met de grote groep. Dit terwijl zij van tevoren weten dat er vele kinderen zijn die hierdoor tussen de wal en het schip zullen geraken. Want deze kinderen hebben speciale aandacht nodig om hun ontwikkeling goed vorm te geven. En dat kan helaas niet, als zij met de grote hoop mee moeten doen.

Waarom ik zo voor speciaal onderwijs ben, is door de volgende ervaring.

Ik was 12 en toen paste ik op een jongetje van 4 die door zijn geboorte in zeer vervuilt vruchtwater, een complexe achterstand in ontwikkeling had. Hij kon niet praten en de vooruitzichten of hij ooit zou kunnen praten, waren enorm somber te noemen. Meer dan dada, djoen en dat soort uitspraken kwam hij niet.  Hij kon wel lopen, eten, drinken enz., maar was vaak boos omdat hij niet kon aangeven wat hij nodig had.

Waarom ik heb gedaan, wat ik heb gedaan, weet ik niet. Maar ik ben met deze jongen heel de stad doorgelopen. En in elke etalage herhaalde ik: Ík ben Eugenie, en jij bent Pjotr (fictieve naam omdat ik zijn privacy niet wil schenden). Na 2 uur ben ik naar zijn huis gelopen en toen hij zijn vader zag zei hij: Daseugenie. Die uitspraak van dat kleine ventje zal mij altijd bij blijven. Zijn vader noemt me nog steeds Daseugenie.

En als jullie weten dat  door de goede begeleiding van speciaal onderwijs, op maat gericht, hij nu bedrijfsleider is van een winkel. Dat hij getrouwd is en twee gezonde kinderen heeft… Dan snappen jullie toch wel waarom ik speciaal onderwijs belangrijk vindt.

Met speciale aandacht kunnen kinderen, met welke vorm van achterstand dan ook, namelijk verder komen. Dit gegeven wordt in het huidig onderwijsbeleid gebagatelliseerd.

Graag wil ik het kabinet en de tweede kamer het volgende voorstellen:

Speciaal onderwijs geeft kinderen de mogelijkheid, vanuit hun eigen ritme en mogelijkheden, zichzelf te ontwikkelen. Wanneer vanuit dit type onderwijs meer samengewerkt gaat worden met deelnemers van de arbeidsmarkt, ondernemers,  kunnen deze kinderen ook in later stadium van hun leven zichzelf blijvend ontwikkelen. Hierdoor kunnen zij participeren in de maatschappij op zodanige wijze dat zij geheel tot hun recht komen.

Dus kabinet: draai de veranderingen op het gebied van speciaal onderwijs terug. Zorg voor betere samenwerking tussen onderwijs en arbeidsmarkt.       Investeer in hun maar ook in onze toekomst!

Tweederangs burger…

musIn een land als ons zou het begrip eigenlijk niet mogen bestaan: Tweederangs burger. Maar het bestaat helaas wel. Of je nu ziek of een beperking, lichamelijk of psychisch hebt, of dat je een oudere in de maatschappij bent, of dat je onfortuinlijk in de bijstand terecht bent gekomen, je wordt beschouwd als zijnde niet competent om rendement te leveren aan deze maatschappij.

Zoals u kunt lezen in mijn eerdere blog heb ik last van een recidiverende depressie met angststoornissen. Hoe lastig het voor mij al is; elke dag opstaan en elke keer weer een reden te vinden om door te gaan en door te vechten, weten organisaties en mensen waar ik mee te maken heb, het nog moeilijker voor me te maken. Ik heb 25 jaar gewerkt als ondersteuner van directeuren/managers en ik moest volgens de uitvoeringsorganisatie maar de productie in. Toen ik vertelde dat ik dat ik eentonig werk niet aankon, keek ik op deze mensen neer die dit werk deden.

Eén van de redenen dat ik depressief ben geworden, is dat ik nooit de erkenning heb gekregen voor wat ik deed in mijn werk. Ik heb aanbestedingen geschreven, ik heb nota’s geschreven, maar omdat ik MAAR de ondersteuner was moest ik mijn mond houden. Nu heb ik wel de pech, dat ik autodidact ben. Alles wat ik weet, heb ik door eigen onderzoek en eigen ervaring opgedaan.

Laatst toen ik in een gesprek zat met iemand begreep ik wat er eigenlijk heel mijn leven is gebeurd:

  1. Omdat ik bescheiden ben, en ik nooit zo op functie en titel zit, word ik ondergesneeuwd door mensen die dit wel doen.
  2. Omdat ik altijd andere mensen vooruit wil helpen met mijn kennis en ervaring, en dus niet zo zeer bezig ben met mijn eigen ego, word ik heel snel van de kaart afgesmeten en word ik overrompeld door mensen die dan met hun functie en eigen ambitie lopen te zwaaien.
  3. En nu ik ziek of beperkt ben en daar eerlijk over ben, ben ik ook aangeschoten wild, want dat werd mij ook duidelijk tijdens het gesprek.

Heel lang heb ik over bovenstaande punten nagedacht.  En wat ik hieraan wilde veranderen. Want ja, blij werd ik niet echt van deze feiten.

Ik heb er toen voor gekozen om aan een groter publiek te laten zien, met een enorme angst, wie ik ben en wat ik kan. Met een potlood en een gum wilde ik een begin maken aan de discussie, hoe de patiënt mee zou kunnen praten, over hoe de zorg in de toekomst eruit zou moeten zien.

Ik ben nu bezig met een stuk over participatie, waarin ook de mens, met zijn/haar talent meer centraal gaat staan. Dit omdat ik niet wil voor anderen dat zij hun talent moeten negeren omdat volgens de regels en protocollen van uitvoeringsorganisaties, de mens snel rendement moet opleveren. Mijn uitgangspunt is dat de mens als geheel gezien moet worden, en dus niet weggezet worden als ondergeschikte van het rendementsprincipe, die nu de boventoon heeft in Nederland.

Ik heb een interview gegeven aan Mary Sjabbens, ik blijf vechten voor een sociaal land, waarvoor mijn dank aan Mary Sjabbens. Zij heeft mij hiermee de gelegenheid gegeven om mijn verhaal te doen over wie ik ben en waar ik voor sta.

En of ik door mijn stappen die ik heb gemaakt, minder tweederangs burger ben geworden, zal afhangen van het geduld van de samenleving voor mij. Dit omdat ik wel vecht om te laten zien wat ik kan, maar ik nog steeds last heb van mijn depressie en angststoornis, en ik daardoor helaas niet optimaal en niet elke dag het rendement haal die het kabinet graag zou willen zien.  Of ik door bovenstaande inspanningen word gezien, zal afhangen van wie mij wil zien. En of ik dit ooit zal halen; ik weet het niet.

En als u zich afvraagt waarom ik bovenstaande heb geschreven, heb ik dit voor mezelf maar ook voor anderen gedaan om zodoende hun ook te inspireren om te vechten voor hun bestaansrecht, maar vooral voor wie ze zijn en waar ze voor staan. En ook om te laten zien, dat deze strijd niet ten koste van een ander hoeft te gaan.

Het gaat om de mens…

mensenHet politiek spel, de status, de positionering en vooral het geld. Dit is waar u en ik elke dag mee te maken hebben. Maar als je je daar niet mee bezig houdt en de mens belangrijker vindt, dan kom je in een positie van financiële onmacht en je wordt neergezet als tweederangs.

Geld, status en positionering heeft weinig te maken met ons als mens. Ook al willen velen ons laten geloven dat dit heel belangrijk is.

Wij leven in een koude omgeving waar we ons staande moeten houden en het spel mee moeten spelen omdat de overgrote deel van onze maatschappij zo leeft. Het machtsgevoel heeft ons in de macht. Dit omdat alles ook een prijskaartje heeft. Niets komt van niets, zo is de stelling.

Maar vraagt u zich net, zoals ik, wel eens het volgende af:

Waarom leven, in een rijk land als de onze, meer dan 1,5 miljoen mensen onder de armoedegrens? En waarom laten wij toe dat door financiële veranderingen op het gebied van kostendelersnorm en mantelzorg er nog meer onder deze grens zullen gaan vallen?

Waarom is voor een deel van de bevolking de gezondheidszorg niet meer toegankelijk, omdat vanwege financiële onmacht zij de hoge kosten niet kunnen betalen?

Waarom wordt de toegankelijk van onderwijs veranderd? Hierdoor kunnen jongeren met weinig financiële middelen niet meer studeren.

Waarom wordt de toegankelijkheid naar onderwijs voor kinderen met ziekte of beperking verkleind omdat er vanuit rendementsoverwegingen het budget wordt beperkt?

Waarom worden mensen die zich inzetten voor de maatschappij, vanuit een uitkeringssituatie, niet meer gewaardeerd? Waarom wordt hiervoor geen basisinkomen voor ingevoerd? Deze mensen zijn toch goud waard?

En eigenlijke de belangrijkste vraag: Waarom is de mens onderdanig aan het geld geworden?

Met deze en meerdere vragen over tweedeling zit ik elke dag. En elke dag ben ik naarstig op zoek naar de antwoorden om dit te veranderen. En elke dag, denk ik, ik gooi de handdoek in de ring.  Het heeft geen zin. En als ik dit nog maar denk, krijg ik wel te horen van lieve mensen in mijn omgeving dat we het Samen doen.  En daarom sta ik dan toch maar elke dag weer op… om antwoorden te vinden op mijn vragen…

Geachte mevrouw Schippers,

Tags

, ,

geld... mag nog

Geld mag nooit het uitgangspunt zijn, als het om waardevolle mensenlevens gaat.

Ik schrijf u aan omdat ik rondom mij heen heel veel dingen fout zie gaan. Ik begrijp dat u in de positie zit dat u moet kijken hoe u het beste het budget van de zorg kan uitgegeven. Maar wat ik niet begrijp is dat er niet gekeken wordt naar de positie van de patiënt/verzekerde.

Als u kijkt naar de privacy in de JGGZ en eigenlijk heel de zorg. Dit moet toch bewaard blijven. U zou toch ook niet willen dat, stel u voor dat  uw kind de GGZ nodig zou hebben, dat dit op straat terecht komt? Dat ambtenaren, die geen medische achtergrond hebben, de gegevens van uw dochter gaan beoordelen. Dat kan toch niet en dat zou u toch ook niet willen. Uw kind kan dan over 10 jaar nog achtervolgd worden met hetgeen wat er toen is gebeurd. Dit is echt de uitwerking van uw huidige aanpassing van het privacybeleid, zoals ik hem nu schets.

U geeft de zorgverzekeraar carte blanche om de zorg te regelen. Maar heeft u zich weleens afgevraagd of de zorgverzekeraar (en nu ook de gemeente) de patiënt/verzekerde wel kent? Zoals ik om heen zie, is dat niet zo. De zorgverzekeraar monitort alleen op financiële uitgangspunten. Hierdoor raken mensen die met financiële onmacht zitten in de knel doordat ze de keuze moeten maken tussen: eten voor het gezin of de Eigen Bijdrage/Eigen risico voor de zorg betalen. Deze mensen zijn eigenlijk afhankelijk van de zorg, maar moeten de zorg laten schieten voor hun gezin. Mevrouw Schippers, dit gebeurt steeds meer. En de zorgverzekeraars die miljarden op de plank hebben liggen, doen hier niets aan. Ze schuilen, als het hun goed uitkomt, achter uw beleid. Maar dit is toch niet wat u bedoeld heeft? U heeft toch niet de mening dat mensen nu hun gezondheid moeten verkwanselen, vanwege de stugge houding van de zorgverzekeraar/gemeente ten aanzien van deze mensen? De zorgverzekeraar en Gemeente stellen zich niet dienstbaar op. Deze partijen denken echt niet mee met de mensen die zij moeten dienen. Maar hebben hun eigen ‘winst’ alleen voor ogen.

En dan ook nu de situatie rondom de opvang van jongeren met zware psychisch problemen. Jongeren kunnen niet snel opgenomen worden vanwege enorme wachtlijsten. Dit omdat de zorgverzekeraar en gemeente te weinig crisisopvang hebben ingekocht. Maar dit geldt eigenlijk ook voor adolescenten opvang.  Situaties rondom deze mensen kunnen escaleren. En u weet net zo goed als ik, dat dit waardevolle mensenlevens kan gaan kosten. Dat wil ik, maar ook u niet op uw geweten hebben.

En zo zijn er vele voorbeelden te noemen. Ik weet dat u dit waarschijnlijk niet leest. Of misschien niets met mijn boodschap kan. Maar het gaat er nu om dat er mensen die dit lezen en misschien ook zich geroepen voelen om u aan te schrijven. Want daar gaat het mij om. Dat wij vanuit onder een front vormen om de zorg weer toegankelijk voor iedereen te krijgen. Dat de vertrouwelijkheid van mensen, die afhankelijk van de zorg zijn, geborgd blijft. En vooral dat de solidariteit, waar onze gezondheidszorg op rust, niet verloren zal gaan.

Ik eindig deze brief met: altijd bereid om met u in gesprek te gaan. En in bijgaande essay vindt u wat ik als uitgangspunten zie van de zorg. Met een potlood en een gum

Ik wens u een goed reces toe en ik hoop u een keer te mogen ontmoeten.

Met vriendelijke groet,

Eugénie Godeau

Ik leg u een casus voor…

justitieEen casus is iets zoals een recept van een gerecht.

Ik ga voor u stap voor stap iets uitleggen, met het verzoek om na te denken over deze casus en zich af te vragen of dit wel volgens uw norm kan.

De situatie:

De betrokken mensen

Man 68 jaar. Vrouw 58 jaar. Dochter 34 jaar en inwonend.

De inkomsten voor 1 juli 2015

AOW, plus aanvulling AIO ivm  tijdelijk verblijf in het buitenland. Dochter geen inkomsten en geen uitkering vanwege zorg aan ouders.

Zorgtoeslag en huurtoeslag

De medische situatie

Man, reuma.

Vrouw, reuma met zware PTSS

Dochter, reuma

De regeling na 1 juli 2015:

Man wordt gekort op AIO i.v.m. kostendelersnorm. Dit terwijl dochter geen inkomsten heeft.

PGB komen ze niet in aanmerking voor de zorg die dochter levert.

Reactie Gemeente, Zorgverzekering en SVB:

Kostendelersnorm is wetgeving zegt SVB

Tijdelijk een uitkering aanvragen voor dochter; echter na een half jaar wordt de dochter verplicht om te werken waardoor zij de zorg van ouders niet kan continueren zegt Gemeente

Aan deze situatie kunnen we niets doen, zegt Zorgverzekering

Onder aan de streep

De familie moet ruim € 270,00 inleveren en alle instanties zitten op hun handen.

Conclusie door de schrijver

Door niet samen te werken is er een situatie ontstaan die niet meer onder het goede of het billijken valt (rechtvaardigheidsprincipe). Het is gewoon op alle fronten wetgeving volgen die niet op elkaar aansluiten. Hierdoor komt een gezin in financiële onmacht terecht.

Vrouwe Justitia dient in Nederland maar eens haar blinddoek af te doen. Ze moet nu maar eens het overzicht van diverse wetgevingen aanschouwen en het tegen het licht van het goede en het billijken houden.

Maar wat vindt u nu?

Met een potlood en een gum…

zorgstelselDe tweedeling in de zorg moet ophouden. Om dit voor elkaar te krijgen moeten de betrokken partijen bijelkaar komen.

De gezondheid van de patiënt dient het uitgangspunt te zijn en de stem van de patiënt dient verankerd te zijn in de zorgwereld op allerlei niveaus. De patiënt moet aan tafel zitten wanneer de discussies over de zorg worden gevoerd.

We moeten niet meer OVER de patiënt praten maar MET de patiënt praten. Met mijn essay wil ik hier een begin mee maken.

Met een potlood en een gum

Een gezond land….

Een gezonde econommensenie begint bij een gezond land. En je maakt een land gezond als je naar de burgers van het land luistert, naar ze kijkt en ze wil zien. En ze stimuleert hun talent en hun kracht in te zetten om mee te doen aan de ontwikkeling van het land.

Een gezond land is altijd in ontwikkeling. Stimuleert haar burgers via onderwijs en op andere manieren mee te laten denken om hun land sterk te houden en de wereldwijde positie van het land uniek te maken. Hierdoor wordt de economie versterkt en is er ruimte voor ieders talent op de arbeidsmarkt. De mens komt dan meer tot zijn recht, waardoor de mens gezonder zal zijn.

Een gezond land, betekent ook samen delen. Als iemand niet in staat is om een reguliere bijdrage te leveren aan het land, door ziekte en/of beperking, dan is een gezonde maatschappij van het land in staat om deze personen te ondersteunen om een menswaardig bestaan te kunnen leiden. Hieronder valt ook eigen regie in de zorg en zorg op maat.

Een gezond land zorgt dat er sociale zekerheid is voor mensen die door welke reden dan ook, terug moet vallen op een uitkering.

Een gezond land zorgt voor huisvesting voor al haar burgers naar inkomen. Zorgt samen met de burgers dat dit goed onderhouden wordt en dat alle burgers zich gelukkig voelen in zijn omgeving.

Een gezond land kent ook een maatschappij, waarbij mensen samen optrekken. Samen problemen aanpakken en samen elkaar het gevoel geven dat ze allen er toe doen. En dat de burgers op elkaar letten zodat ieder zich veilig voelt. Maar wel elkaar de vrijheid geeft om zichzelf te zijn zonder dat dit ten koste van elkaar hoeft te gaan.

Een gezond land kent geen tweedeling. Een gezond land kent geen overmatige salarissen voor mensen die denken dat zij ver boven de meerderheid van de overige burgers staan. Een gezond land kent salarissen naar verantwoordelijkheid en billikheid.

Een gezond land biedt opvang aan mensen die uit andere landen zijn gevlucht omdat ze worden achtervolgd en/of vernederd. Een gezond land probeert samen met andere landen om de toestand in die landen te verbeteren zodat deze mensen terug kunnen keren in hun land waar het dan veilig is.

De vraag is nu: Leven wij in een gezond land?

Tot op de dag van vandaag…

witte-chrysant-in-rozen-boeketTot op de dag van vandaag weet ik nog dat ik samen met mijn moeder mijn opa dood hebben gevonden in zijn huis. Ik was pas negen jaar.

Ik herinner me nog dat mijn opa voor de kast lag op zijn knieën met zijn rouwpak in zijn armen geklemd. In een flits rende ik naar buiten, nadat ik het gezien had, om de taxichauffeur die ons naar mijn opa toe had gebracht, te roepen.

Het was heel vreemd om te zien, toen ik terug liep naar mijn moeder, dat mijn opa de tafel had gedekt voor twee. En dat hij al de spullen van het huis terug had gezet op de plaats waar ze stonden toen oma nog leefde.

Een jaar daarvoor was mijn oma overleden. Op de begrafenis van mijn oma, zei mijn opa lachend, Cato heeft altijd gezegd dat je pas oud bent als je tachtig bent. Ze is negenzeventig jaar geworden; dus ze is jong gestorven.

Aan dus alles wat in het huis was veranderd en aan de opgedekte tafel, zag je dat hij op haar heeft gewacht. Hij heeft op het laatst zijn pak uitgezocht en is in stilte gegaan.

En tot op de dag van vandaag, weet ik hoeveel hij van haar gehouden heeft….

 

Niemand is anders…

maar ook niemand is gelijk. rbvlag

De regenboogvlag geldt eigenlijk voor iedereen. Want iedereen heeft een andere kleur in zich, en dat maakt de samenleving kleurrijk.

Of je nu homoseksueel bent, beperkt of ziek bent, uit een ver land komt, of gewoon jezelf bent, voor mij ben je welkom. Maar hier zit wel een voorwaarde aan. Dat je ook iedereen op deze manier behandelt.

Jezelf profileren ten koste van anderen, accepteer ik niet. Dat gebeurt nu heel vaak. Iedereen verdient aandacht. Mensen die ziek of beperkt zijn, horen zorg en ondersteuning op maat te krijgen. Mensen die homoseksueel zijn moeten zich veilig voelen in ons land. Ook vluchtelingen, die vanwege achtervolging hun land zijn ontvlucht, moeten hier hun rust kunnen vinden.

Mensen die vinden dat zij de staat mogen bezwendelen ten voordele van hunzelf, horen ook aandacht te krijgen. Zij moeten aangepakt worden. Want zij zorgen er voor dat wij allemaal de rekening moeten betalen voor hun egoïstisch gedrag.

Mensen die haat zaaien, moeten tegengehouden worden. Want haat is niet waar het leven om mag draaien.

De boodschap is eigenlijk: Kleur de samenleving samen met mij. En voel je welkom.

WYSIWYG…

What you see is what you get….

Ik las net op linkedin een bericht van iemand, naar aanleiding van een rekentoets, dat hij linkedin als Bussiness media wilde gebruiken en dat dit niet op facebook moest gaan lijken.

Ik dacht, ach weer iemand die weet hoe het hoort…

Sorry mensen, ik zie de mens als totaalbeeld. En ik kan dus niets met dit soort uitspraken. Het is voor mij belangrijk, dat de mens met wie ik gelinkt ben, zakelijk of privé de ruimte heeft om zichzelf te zijn.

Iedereen loopt te roepen dat zij een kanteling willen. Als ik dus zo’n uitspraak lees, denk ik: “kantelen; welnee. Het is vanuit hokjes de wereld bekijken. En vooral aan iedereen laten weten dat hij/zij weet hoe het hoort”.

Dus, ach laat ik mijn masker nu eens afdoen:

Ik heb een recidiverende depressie vanwege een zwaar traumatisch leven. Hierdoor heb ik enorme terugvallen in gemoed. Ik ben bezig om het te verwerken. Maar omdat ik 44 jaar boven alles ben gaan staan, zal dit proces niet makkelijk zijn.

Ik heb angststoornissen, wat resulteert in af en toe niet goed functioneren van mijn handen. Ik kan moeilijk in het openbaar spreken, maar dat is nu langzamerhand aan het verminderen. Dit tevens door de medicijnen die ik slik. Ik ben dus geheel afgekeurd. Ik doe vrijwilligerswerk om laaggeletterdheid terug te dringen.

Ik ben een vechter voor de mensheid. Niemand hoort alleen te vechten. Ik zal altijd tegen onrecht ageren. Ik zal altijd naast iemand gaan staan. Ik ben bereid om mensen te helpen maar ze moeten wel eerlijk tegen mij zijn.

Ik weet heel veel van de zorg en hulpverlening. Dit heb ik door eigen onderzoek en vooral door goed te luisteren naar patiënten en zorgprofessionals opgedaan. Tevens heb ik daar functioneel rond gelopen

Ik ben een autodidact. En heb een goed intelligentie vermogen.

Ik moet helaas afscheid nemen van een vriendin (mijn ex) die geveld is door een vreselijk ziekte. Ik kan er niet mee omgaan. Voor mij is het een oneerlijke situatie.

Ik ben een heel ongeduldig persoonlijkheid, die vind dat wat vandaag opgelost kan worden, vandaag opgelost moet worden.

Afspraken zijn er voor mij om na gekomen te worden. Uiteraard kan er iets tussen komen maar dan wordt dit wel doorgegeven.

Ik hou niet van mensen die alleen maar bezig zijn met hun zelf. Die vinden dat zij zoveel nodig hebben. Kan ik niets mee, en zullen niet mijn vrienden worden.

Ik heb humor. Ik vind grappen leuk. En ik ben (als ik een goede dag heb) niet op mijn mondje gevallen…

Ik hou van mensen, ook al doen sommige mij verdriet. Ik leef vanuit mijn hart. Ik ben loyaal aan mijn familie en vrienden. Ik ben gewoon Eugénie Godeau.

Dus… What you see is What you get….