musIn een land als ons zou het begrip eigenlijk niet mogen bestaan: Tweederangs burger. Maar het bestaat helaas wel. Of je nu ziek of een beperking, lichamelijk of psychisch hebt, of dat je een oudere in de maatschappij bent, of dat je onfortuinlijk in de bijstand terecht bent gekomen, je wordt beschouwd als zijnde niet competent om rendement te leveren aan deze maatschappij.

Zoals u kunt lezen in mijn eerdere blog heb ik last van een recidiverende depressie met angststoornissen. Hoe lastig het voor mij al is; elke dag opstaan en elke keer weer een reden te vinden om door te gaan en door te vechten, weten organisaties en mensen waar ik mee te maken heb, het nog moeilijker voor me te maken. Ik heb 25 jaar gewerkt als ondersteuner van directeuren/managers en ik moest volgens de uitvoeringsorganisatie maar de productie in. Toen ik vertelde dat ik dat ik eentonig werk niet aankon, keek ik op deze mensen neer die dit werk deden.

Eén van de redenen dat ik depressief ben geworden, is dat ik nooit de erkenning heb gekregen voor wat ik deed in mijn werk. Ik heb aanbestedingen geschreven, ik heb nota’s geschreven, maar omdat ik MAAR de ondersteuner was moest ik mijn mond houden. Nu heb ik wel de pech, dat ik autodidact ben. Alles wat ik weet, heb ik door eigen onderzoek en eigen ervaring opgedaan.

Laatst toen ik in een gesprek zat met iemand begreep ik wat er eigenlijk heel mijn leven is gebeurd:

  1. Omdat ik bescheiden ben, en ik nooit zo op functie en titel zit, word ik ondergesneeuwd door mensen die dit wel doen.
  2. Omdat ik altijd andere mensen vooruit wil helpen met mijn kennis en ervaring, en dus niet zo zeer bezig ben met mijn eigen ego, word ik heel snel van de kaart afgesmeten en word ik overrompeld door mensen die dan met hun functie en eigen ambitie lopen te zwaaien.
  3. En nu ik ziek of beperkt ben en daar eerlijk over ben, ben ik ook aangeschoten wild, want dat werd mij ook duidelijk tijdens het gesprek.

Heel lang heb ik over bovenstaande punten nagedacht.  En wat ik hieraan wilde veranderen. Want ja, blij werd ik niet echt van deze feiten.

Ik heb er toen voor gekozen om aan een groter publiek te laten zien, met een enorme angst, wie ik ben en wat ik kan. Met een potlood en een gum wilde ik een begin maken aan de discussie, hoe de patiënt mee zou kunnen praten, over hoe de zorg in de toekomst eruit zou moeten zien.

Ik ben nu bezig met een stuk over participatie, waarin ook de mens, met zijn/haar talent meer centraal gaat staan. Dit omdat ik niet wil voor anderen dat zij hun talent moeten negeren omdat volgens de regels en protocollen van uitvoeringsorganisaties, de mens snel rendement moet opleveren. Mijn uitgangspunt is dat de mens als geheel gezien moet worden, en dus niet weggezet worden als ondergeschikte van het rendementsprincipe, die nu de boventoon heeft in Nederland.

Ik heb een interview gegeven aan Mary Sjabbens, ik blijf vechten voor een sociaal land, waarvoor mijn dank aan Mary Sjabbens. Zij heeft mij hiermee de gelegenheid gegeven om mijn verhaal te doen over wie ik ben en waar ik voor sta.

En of ik door mijn stappen die ik heb gemaakt, minder tweederangs burger ben geworden, zal afhangen van het geduld van de samenleving voor mij. Dit omdat ik wel vecht om te laten zien wat ik kan, maar ik nog steeds last heb van mijn depressie en angststoornis, en ik daardoor helaas niet optimaal en niet elke dag het rendement haal die het kabinet graag zou willen zien.  Of ik door bovenstaande inspanningen word gezien, zal afhangen van wie mij wil zien. En of ik dit ooit zal halen; ik weet het niet.

En als u zich afvraagt waarom ik bovenstaande heb geschreven, heb ik dit voor mezelf maar ook voor anderen gedaan om zodoende hun ook te inspireren om te vechten voor hun bestaansrecht, maar vooral voor wie ze zijn en waar ze voor staan. En ook om te laten zien, dat deze strijd niet ten koste van een ander hoeft te gaan.

Advertenties